Η παρούσα εργασία ασχολείται με τη μελέτη εκσυγχρονισμού ενός πυρηνελαιουργείου ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει ένα μεταβαλλόμενο πλαίσιο λειτουργίας, στο οποίο αν δεν καταφέρει να προσαρμοστεί, με την παρούσα νομοθεσία, θα έχει μελλοντικό πρόβλημα επιβίωσης. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται η περίπτωση της εταιρείας «Ελαιουργεία Αιγαίου Α.Β.Ε.Ε.», η οποία εδρεύει στη Λέσβο.
Τα πυρηνελαιουργεία αυτή τη στιγμή δέχονται-αγοράζουν από τα ελαιοτριβεία δύο είδη υγρής ελαιοπυρήνας, διφασική και τριφασική. Ωστόσο λόγω ισχύουσας νομοθεσίας η τριφασική ελαιοπυρήνα θα μειώνεται σταδιακά τα επόμενα χρόνια, ενώ αντίθετα οι ποσότητες διαθέσιμης διφασικής ελαιοπυρήνας θα αυξάνονται όλο και περισσότερο. Το πρόβλημα για την επιχείρηση, εστιάζεται στην τωρινή αδυναμία της να παραλάβει και να επεξεργαστεί διφασική ελαιοπυρήνα από τα ελαιοτριβεία του νησιού λόγω έλλειψης του κατάλληλου μηχανολογικού εξοπλισμού. Για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα αυτό, το οποίο θα αναλυθεί στα επόμενα κεφάλαια, προτείνεται η αγορά νέου μηχανολογικού εξοπλισμού, και η αναδιάταξη των χώρων και των λειτουργιών του εργοστασίου.
Μετά την παρουσίαση του προβλήματος και της επένδυσης, θα γίνει αξιολόγησή της σε βάθος εικοσαετίας, πραγματοποιώντας μία οριακή ανάλυση και σύγκριση επιδόσεων της επιχείρησης με και χωρίς την επένδυση, εφαρμογή κριτηρίων καθαρής παρούσας αξίας και εσωτερικού βαθμού απόδοσης, και στο τέλος θα ακολουθήσει μία ανάλυση ευαισθησίας των αποτελεσμάτων στους διάφορους παράγοντες που επηρεάζουν του υπολογισμούς και τις υποθέσεις μας.
