Κατασκευή μικροαντιδραστήρα για τη μελέτη της in vitro πέψης φαινολικών συστατικών

Μικρογραφία εικόνας

Αρχεία

Πτυχιακή εργασία (2.76 MB)

Ημερομηνία έκδοσης

2025-06-16

Συγγραφείς

Μπούκη, Παναγιώτα

Τίτλος Εφημερίδας

Περιοδικό ISSN

Τίτλος τόμου

Εκδότης

Άδεια Creative Commons

Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International
Εκτός εάν σημειώνεται διαφορετικά, η άδεια αυτού του αντικειμένου περιγράφεται ως Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International

Περίληψη

Τα φαινολικά συστατικά αποτελούν μία ιδιαίτερα σημαντική κατηγορία ενώσεων των τροφίμων, με πληθώρα οφελών για την υγεία του ανθρώπου και συνεπώς έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προσδιορισμού της βιοδιαθεσιμότητάς τους στον ανθρώπινο οργανισμό, μέσω μελετών απορρόφησης. Για το σκοπό αυτό, έχουν αναπτυχθεί πρωτόκολλα in vitro πέψης, όπως το INFOGEST static digestion model, τα οποία προσομοιώνουν τη διαδικασία της πέψης. Ωστόσο, οι κλασσικές in vitro μέθοδοι πέψης που βασίζονται στα πρωτόκολλα αυτά παρουσιάζουν ορισμένα μειονεκτήματα, όπως η μεγάλη διάρκεια διεξαγωγής των πειραμάτων (τουλάχιστον 7 μέρες) και η μικρή φυσιολογική συνάφεια με την ανθρώπινη πέψη. Τη λύση ήρθαν να δώσουν τα μικρορευστονικά συστήματα προσομοίωσης πέψης. Αυτά παρουσιάζουν ορισμένα πλεονεκτήματα, όπως μείωση του χρόνου αντίδρασης, βελτιστοποίηση των αλληλεπιδράσεων (φαινόμενο υπερκλιμάκωσης), μειωμένο κόστος κατασκευής και χρήση μικρών όγκων διαλυμάτων πέψης. Στην παρούσα εργασία περιγράφονται ορισμένα μακρο- και μικρομοντέλα in vitro πέψης και επιπλέον κατασκευάστηκε ένας μικροαντιδραστήρας (chip) προσομοίωσης της διαδικασίας πέψης. Μελετήθηκε η % Βιοδιαθεσιμότητα στο chip δύο συστατικών, εκχύλισμα φλούδας πορτοκαλιού και εκχύλισμα φασκόμηλου με τη μέθοδο Folin Ciocalteu, σε διαφορετικούς χρόνους (270, 135 και 67,5 λεπτά), διαφορετικές αραιώσεις (1/5, 1/10 και 1/20) και υποτριπλάσιο όγκο σε σχέση με το πρωτόκολλο πέψης που ακολούθησαν οι Argyri et al. στη μελέτη τους, ενώ έγινε και σύγκριση των αποτελεσμάτων με μελέτες κλασσικής μεθόδου πέψης σε six-well plate. Τα πειράματα κανονικού χρόνου (270 λεπτά) δεν έδειξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο μεθόδων και για τα δύο συστατικά, σε αντίθεση με τους μειωμένους χρόνους, όπου στο chip το πορτοκάλι παρουσίαζε μειωμένη βιοδιαθεσιμότητα ενώ το φασκόμηλο αυξημένη, συγκριτικά με την κλασσική μέθοδο. Όσον αφορά τις αραιώσεις, η αραίωση 1/20 έδινε τη μεγαλύτερη βιοδιαθεσιμότητα για το πορτοκάλι και η αραίωση 1/10 τη μεγαλύτερη βιοδιαθεσιμότητα για το φασκόμηλο. Τα μικρορευστονικά συστήματα αποτελούν μία πολλά υποσχόμενη μέθοδο για την προσομοίωση και τη μελέτη της διαδικασίας της πέψης in vitro, με δυνατότητες, ωστόσο, πληθώρας εφαρμογών σε διάφορους κλάδους της επιστημονικής έρευνας.

Περιγραφή

Σημειώσεις

Παραπομπή

Συμπληρωματικό Υλικό

URI

https://hdl.handle.net/11610/27853

Συλλογές

Τμήμα Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής