Οι διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) αποτελούν πηγή ιδιαίτερης έμπνευσης στον κινηματογράφο, με αποτέλεσμα οι κινηματογραφικές απεικονίσεις των ΔΑΦ να έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση της κινηματογραφικής απεικόνισης της οικογένειας των χαρακτήρων με ΔΑΦ. Ειδικότερα, η έρευνα επιδιώκει να εξετάσει την αναγνώριση των βασικών χαρακτηριστικών των ατόμων με ΔΑΦ που απεικονίζονται στον κινηματογράφο, της οικογένειας και του ρόλου της στο μέλος με ΔΑΦ, τις σχέσεις που αναπτύσσονται εντός της οικογένειας, αλλά και με το κοινωνικό περιβάλλον του χαρακτήρα με ΔΑΦ, καθώς και τη σύνδεση της κινηματογραφικής απεικόνισης της με την ειδική αγωγή. Το δείγμα της έρευνας συνιστούν δεκαεπτά ταινίες του διεθνούς και ελληνικού κινηματογράφου, οι οποίες χρονολογούνται μεταξύ των ετών 1988 έως 2011. Στις ταινίες αυτές εμπεριέχονται δεκαοκτώ χαρακτήρες με ΔΑΦ και οι οικογένειές τους. Η ανάλυση των δεδομένων στηρίχτηκε σε μία μικτή μεθοδολογία με ποιοτικές και ποσοτικές μεθόδους ανάλυσης. Ειδικότερα, υλοποιήθηκε ποιοτική ανάλυση περιεχομένου των ταινιών, μέσω της ερμηνευτικής μεθόδου και περιγραφική στατιστική. Τα ευρήματα της έρευνας ανέδειξαν ότι οι περισσότερες κινηματογραφικές απεικονίσεις χαρακτήρων με ΔΑΦ είναι αρσενικού φύλου, ανήλικοι και φοιτούν σε δομές ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης. Η συχνότερη μορφή οικογένειας που απεικονίζεται είναι η μονογονεϊκή και η στάση του οικογενειακού περιβάλλοντος προς τον χαρακτήρα με ΔΑΦ είναι κυρίως θετική, τόσο από τους γονείς όσο και από τα αδέλφια του. Επίσης, το σύνολο των οικογενειών των χαρακτήρων με ΔΑΦ λαμβάνει επίσημη και ανεπίσημη μορφή κοινωνικής στήριξης. Τέλος, διαπιστώθηκε πως η κινηματογραφική απεικόνιση συνάδει με την ειδική αγωγή ως προς τη μορφή της οικογένειας, των θετικών σχέσεων μεταξύ μητέρας και παιδιού με ΔΑΦ, των θετικών αδελφικών σχέσεων και της κοινωνικής στήριξης που λαμβάνει η οικογένεια.
