Κρίση και Ιστορική Αλλαγή
Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://hellanicus.lib.aegean.gr/handle/11610/5611
Περιηγούμαι
Πρόσφατες Υποβολές
Τεκμήριο Ο ρόλος της προπαγάνδας στη ναζιστική Γερμανία: 1933-1939(2023-01-19) Χονδρονικόλας, ΡαφαήλΣτην παρούσα εργασία, μελετάται η ναζιστική προπαγάνδα κατά την περίοδο 1933- 1939. Ανέκαθεν στην πολιτική, οι εμπλεκόμενοι προσπαθούσαν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη και την εύνοια των ψηφοφόρων τους προκειμένου να διασφαλίσουν την εκλογική τους νίκη. Ο λόγος τους, περιλαμβάνει την παρουσίαση των πολιτικών τους θέσεων, το κυβερνητικό προγραμματισμό τους ενώ συνηθίζεται η διατύπωση επιχειρημάτων προκειμένου να καταρριφθούν οι θέσεις των πολιτικών τους αντιπάλων και να αναδειχθεί η ανωτερότητά τους. Προκειμένου, ο πολιτικός λόγος να επιτελεί κατά το δυνατόν τον ρόλο του, οπότε και να είναι πειστικός, επιστρατεύονται ένα σύνολο τεχνικών και τεχνασμάτων, ενώ με το πέρασμα των χρόνων, η δημιουργία του πολιτικού προφίλ, ο τρόπος επικοινωνίας και η εκφορά του πολιτικού λόγου αποτέλεσαν ερευνητικό και επιστημονικό πεδίο, με το οποίο ασχολούνται οι επικοινωνιολόγοι. Εν τούτοις, σε αρκετές περιπτώσεις, ο πολιτικός λόγος, στηρίζεται σε ψεύδη, στην απόκρυψη των αληθινών περιστατικών και στην διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Σε αυτήν την περίπτωση, ο λόγος χαρακτηρίζεται ως προπαγάνδα, μοναδικός σκοπός της οποίας είναι η εξασφάλιση της εμπιστοσύνης του ακροατηρίου, η ανάδειξη και η διατήρηση των προπαγανδιστών στην εξουσία. Για το λόγο αυτό, χρησιμοποιείται ευρέως από τα ολοκληρωτικά και απολυταρχικά καθεστώτα, στην προσπάθεια τους να εδραιωθούν στην εξουσία και να κερδίσουν την εύνοια μέρους του λαού. Τα καθεστώτα αυτά διαφεύγουν την λογικής, ως εκ τούτου στοχεύουν στην συνείδηση των πολιτών και στο λόγο των προπαγανδιστών, κυριαρχεί η επίκληση στο συναίσθημα. Η μέθοδος της προπαγάνδας χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον ίδιο τον Αδόλφο Χίτλερ, καθώς και από τα λοιπά μέλη του ναζιστικού κόμματος, με σκοπό την στήριξη του γερμανικού λαού και την εγκαθίδρυση του ναζιστικού καθεστώτος. Προκειμένου, το καθεστώς να υποστηρίζεται από τον λαό και οι Γερμανοί να ασπαστούν τη ναζιστική ιδεολογία, συστήθηκε ένας ολόκληρος προπαγανδιστικός μηχανισμός, που χρησιμοποιήθηκε στο σύνολο του κρατικού μηχανισμού. Σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι μέσα από την μελέτη του προπαγανδιστικού μηχανισμού να διερευνηθεί το κατά πόσο η επένδυση στην προπαγάνδα χαρακτηρίζεται ως μια επιτυχημένη πολιτική του ναζιστικού κόμματος ενώ καθώς η χρήση της υπήρξε εκτενής τόσο όσον αφορά τους τομείς που εργαλειοποίησε, όσο και όσον αφορά την χρονική περίοδο που εφαρμόστηκε, αποτελεί ζήτημα προς διερεύνηση η παρακαταθήκη που άφησε στην πολιτική ζωή.Τεκμήριο Υπερατλαντικό δουλεμπόριο, διαγενεακό τραύμα και τρόποι μετάδοσης από γενιά σε γενιά: το παράδειγμα της Beloved της Τoni Morrison και οι χοροί των μασκοφόρων στα Grassfields (Δυτικό Καμερούν)(2022) Γιαννούλη, ΧριστίναΗ παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την μετάδοση του διαγενεακού τραύματος της δουλείας μέσα στα ιστορικά συμφραζόμενα του υπερατλαντικού δουλεμπορίου. Για να επιτευχθεί αυτό, αντλήθηκε υλικό από δυο αρκετά διαφορετικές περιπτώσεις μετάδοσης και διαχείρισης του διαγενεακού τραύματος, οι οποίες εξετάστηκαν συγκριτικά τόσο ως προς το επιστημονικό πεδίο, όσο και ως προς το χωρικό πλαίσιο. Από τη μια δηλαδή αξιοποιήθηκε το άκρως καταγγελτικό απέναντι στην πολιτική βία μυθιστόρημα της Toni Morrison, Αγαπημένη (Beloved), το οποίο αντιπροσωπεύει μια αφηγηματική διαχείριση του διαγενεακού τραύματος σε ένα λογοτεχνικό κείμενο- ενώ από την άλλη η εστίαση έγινε στην ανθρωπολογική/ εθνογραφική προσέγγιση του Νicolas Argenti, η οποία αναφέρεται σε επιτελεστική διαχείριση του τραύματος, μέσα από τους χορούς των μασκοφόρων στα Grassfields του Δυτικού Καμερούν. Ως προς το χωρικό πλαίσιο, ο τόπος της μνήμης και του τραύματος είναι διαφορετικός ανάμεσα στα δυο παραδείγματα- Αμερική στο Beloved και η Αφρική στις επιτελέσεις στο Καμερούν. Επιπλέον, ξεχωριστή αναφορά έγινε στις επιπτώσεις του διαγενεακού τραύματος της δουλείας στους δεσμούς συγγένειας, όπως παρουσιάζονται στην Αγαπημένη αλλά και στην έρευνα του Argenti και άλλων ανθρωπολόγων. Η διπλωματική εργασία αποτελείται λοιπόν από τέσσερις θεματικές ενότητες. Στην πρώτη ενότητα, αναφέρομαι εν συντομία στις λεγόμενες «Σπουδές μνήμης» (memory studies) καθώς και στο αντικείμενο έρευνάς τους. Ακόμη, καταγράφεται ο ορισμός τόσο του (ψυχικού) τραύματος όσο και του διαγενεακού τραύματος, όπως επίσης γνωστές θεωρίες σχετικά με τους τρόπους μετάδοσής του. Στην δεύτερη ενότητα, παρατίθεται μια περιεκτική ιστορική αναδρομή του αφρικανικού δουλεμπορίου, δίνοντας έμφαση στις απάνθρωπες συνθήκες εκδούλευσης των Αφρικανών. Στην τρίτη ενότητα, η εστίαση γίνεται στους τρόπους διαχείρισης του διαγενεακού τραύματος στο Αφρικανικό δουλεμπόριο, αντλώντας υλικό από το μυθιστόρημα Αγαπημένη της Τoni Morrison και την ιστορική εθνογραφία του. Η προσέγγιση των δυο παραδειγμάτων στρέφεται γύρω από τους δυο συγκριτικούς άξονες. που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Στην ίδια ενότητα, γίνεται αναφορά επίσης στους λόγους περί μαγγανείας/ κανιβαλισμού στα Grassfields, οι οποίοι αποτελούν μεταφορές των πρακτικών του υπερατλαντικού δουλεμπορίου και της καταναγκαστικής εργασίας. Τέλος, στην τέταρτη ενότητα, σχολιάζονται οι επιπτώσεις του διαγενεακού τραύματος της δουλείας στους δεσμούς συγγένειας, όπως παρουσιάζονται στην Αγαπημένη αλλά και στην έρευνα του Argenti και άλλων ανθρωπολόγων. Μετά την βιβλιογραφική επισκόπηση, η εργασία ολοκληρώνεται με την σύνοψη/ συμπεράσματα της έρευνας.Τεκμήριο Η ανάδειξη αποσιωπημένων συλλογικών τραυμάτων και η μεταμνήμη: οι «comfort women» κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου(2022) Ιακωβίδη, ΙωάνναΒασικός στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να διερευνήσει την αλληλεπίδραση μεταξύ της προφορικής ιστορίας, των τραυματικών εμπειριών και της μνήμης, σε θεωρητικό επίπεδο αλλά και σε σχέση με την περίπτωση των «comfort women» κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Πιο συγκεκριμένα, σχετικά με το θεωρητικό υπόβαθρο της διπλωματικής εργασίας, αρχικά εξετάζονται οι βασικότερες έννοιες που διατρέχουν το ερευνητικό ζήτημα. Προσεγγίζονται εννοιολογικά η προφορική ιστορία και οι προφορικές μαρτυρίες, που αποτελούν την κύρια πηγή πληροφοριών για την ιστορία των «comfort women». Εν συνεχεία, η εργασία πραγματεύεται την έννοια του ατομικού και συλλογικού τραύματος και της τραυματικής μνήμης. Γίνεται εμβάθυνση στις μεθόδους μεταβίβασης της μνήμης από τη μία γενιά στην άλλη, μέσω των μηχανισμών της μεταμνήμης και του διαγενεακού στοιχειώματος. Στη συνέχεια, διασαφηνίζεται ο σκοπός της εν λόγω έρευνας και διατυπώνονται τα ερευνητικά ερωτήματα και οι βασικές της υποθέσεις, αναδεικνύοντας την προστιθέμενη αξία που θα προκύψει από αυτήν. Παρουσιάζεται η μεθοδολογία της εργασίας, που αποτελεί μία ποιοτική έρευνα δευτερογενών πηγών: των καταγεγραμμένων προφορικών μαρτυριών των πρώην «comfort women» και των απογόνων τους, της σχετικής διεθνούς και εγχώριας βιβλιογραφίας και αρθρογραφίας, καθώς και πηγών από το διαδίκτυο. Στην πορεία, παρουσιάζεται η ιστορία των πρώην «comfort women», όπως διαμορφώθηκε από τις προφορικές τους μαρτυρίες. Περιγράφεται το ιστορικό πλαίσιο και παρουσιάζονται συνοπτικά οι πιο σημαντικές ιστοριογραφικές προσεγγίσεις του ζητήματος. Τα επόμενα κεφάλαια πραγματεύονται τις καταγεγραμμένες προφορικές μαρτυρίες των γυναικών και των απογόνων τους και τους τρόπους που αυτές συνέβαλαν στη μετάβαση από την άγνοια στη γνώση και στη δημιουργία ενός νέου αφηγήματος που αντιτίθεται στον μέχρι τότε κυρίαρχο λόγο, ενώ αίρει την αποσιώπησή της ιστορίας τους. Η αποσιώπηση της ιστορίας των «comfort women» αναλύεται ξεχωριστά, καθώς αποτελεί σημαντική παράμετρο της συγκεκριμένης έρευνας. Επιπλέον, γίνεται ειδική αναφορά στους μηχανισμούς της μνήμης, της μεταμνήμης και του διαγενεακού στοιχειώματος των πρώην «comfort women» και των απογόνων τους. Τέλος, γίνεται απόπειρα να εξαχθούν όσο το δυνατόν ασφαλέστερα συμπεράσματα για τα ερωτήματα που τέθηκαν, όταν αυτό κρίνεται εφικτό.Τεκμήριο Η λαϊκή κουλτούρα ως ερευνητικό πεδίο στην ιστοριογραφία της πρώιμης νεώτερης Ευρώπης(2022-02) Τζάρτα, ΚατερίναΣτην εργασία παρουσιάζονται οι εξελίξεις στο πεδίο της ιστοριογραφίας για την περίοδο του 15ου -18ου αιώνα. Σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι η ανάδειξη της λαϊκής κουλτούρας ως ερευνητικού πεδίου της ιστοριογραφίας της πρώιμης νεωτερικότητας. Η «ανακάλυψη» και η μελέτη της λαϊκής κουλτούρας αποτέλεσε ένα διανοητικό, ιστορικό, πολιτικό και πολιτισμικό εγχείρημα με διεθνείς και διεπιστημονικές διαστάσεις. Η συζήτηση και η αλληλεπίδραση που διεξάγεται στους κόλπους των κοινωνικών και των ανθρωπιστικών επιστημών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη της λαϊκής κουλτούρας ως πεδίου συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων, επιβολής οργάνωσης και πειθαρχίας. Αρχικά, η λαϊκή κουλτούρα και η προβολή της από τα έθνη κράτη λειτούργησε ως μοχλός συγκρότησης και ενίσχυσης μιας ενιαίας εθνικής ταυτότητας ενώ παράλληλα στο κοινωνικό επίπεδο αποτέλεσε σημείο διάκρισης μεταξύ των ευγενών και των κατώτερων τάξεων. Αργότερα, οι ιστορικοί της Σχολής των Annales, μετατόπισαν το ενδιαφέρον προς την ιστορία των νοοτροπιών. Η σημασία των νοοτροπιών αναδεικνύεται ως το κλειδί για την ερμηνεία διαφόρων γεγονότων, που δεν μελετώνται ξεχωριστά από τα κοινωνικά και τα οικονομικά φαινόμενα αλλά σε συνάρτηση με αυτά. Μια άλλη θεώρηση της λαϊκής κουλτούρας πρόσφεραν οι μαρξιστές, κυρίως, μελετητές οι οποίοι εξέλαβαν τον άνθρωπο ως δρων υποκείμενο και τις διάφορες μορφές του λαϊκού πολιτισμού ως φορείς κοινωνικής έκφρασης, αλλαγής, δράσης και αντίδρασης. Στην τελευταία ενότητα της εργασίας γίνεται μια προσπάθεια παρουσίασης της κατάστασης όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τη δεκαετία του 1980.Τεκμήριο Μέτοικοι και κοινωνική προσαρμογή στην κλασική Αθήνα(2022-02) Τατάκη, ΒασιλικήΣτην παρούσα εργασία διερευνάται η τάξη των μετοίκων και ο βαθμός κοινωνικής τους προσαρμογής στην κλασική Αθήνα (4ος και 5ος αι. π.Χ.). Με την παράθεση κάποιων ορισμών, καθώς και αρκετών γραμματολογικών αναφορών, της έννοιας «μέτοικος» οδηγηθήκαμε στην απάντηση μιας σειράς ερωτημάτων σχετικά με την καθημερινότητα των μετοίκων στην Αθήνα του 5ου αιώνα και της αλληλεπίδρασης που είχαν αναπτύξει αυτοί με τους αθηναίους πολίτες. Μέσω της διερεύνησης συγκεκριμένων ερωτημάτων, λοιπόν, επιχειρήσαμε να απαντήσουμε στο βασικό ερώτημα που τέθηκε, δηλ. «αν τελικά μπόρεσαν οι μέτοικοι να προσαρμοστούν στην καθημερινή ζωή και να ενσωματωθούν τελικά με τους αθηναίους πολίτες».Τεκμήριο Γυναικεία «προνόμια» στην αρχαία Σπάρτη: μια συγκριτική έρευνα(2022-02) Καραπατάκη, ΦραγκούλαΤο παρόν πόνημα πραγματεύεται τα φερόμενα προνόμια που λάμβανε η Σπαρτιάτισσα γυναίκα και την καθιστούσαν διαφορετική από τις υπόλοιπες Ελληνίδες της Κλασσικής περιόδου. Συγκεκριμένα, στο Α΄ μέρος της εργασίας γίνεται προσπάθεια να διαφωτιστούν, μέσα από τα έργα κλασσικών συγγραφέων και ποιητών, ορισμένες πτυχές της καθημερινής ζωής της Σπαρτιάτισσας, ως κόρης, σύζυγου και μάνας, ακολουθώντας μια συγκριτική μελέτη με τον αντίστοιχο ρόλο που είχαν οι γυναίκες στην Αθήνα. Ποιος ήταν ο κοινωνικός, πολιτικός και οικονόμος ρόλος της σπαρτιάτισσας γυναίκας μέσα στα πλαίσια της αρχαίας πόλης, που το αδιαπραγμάτευτο καθήκον της ήταν να γεννά τον άνδρα της Σπάρτης; Στο Β΄ μέρος της εργασίας θα γίνει προσπάθεια να φωτιστούν και κάποιες άλλες λησμονημένες πτυχές της ζωής των Σπαρτιατισσών, διαφορετικές από αυτές που συνέβαλαν ώστε να δημιουργηθεί η αντίληψη ότι οι Σπαρτιάτισσες ήταν οι μοναδικές απελευθερωμένες γυναίκες της κλασσικής περιόδου. Θα γίνει προσπάθεια να απαντηθεί το βασικό ερώτημα αυτής της εργασίας, αν τελικά μιλάμε για φερόμενα προνόμια που λάμβαναν οι Σπαρτιάτισσες. Υπήρξε πραγματική ελευθερία για τις Λάκαινες ή απλώς υπάκουαν σε υποχρεώσεις, προσαρμοσμένες στα συμφέροντα της στρατιωτικής πόλης; Αν λοιπόν υπήρξε φαινομενική η ελευθερία τους, κατά πόσο διέφεραν οι Σπαρτιάτισσες από τη μειονεκτική θέση των γυναικών της Αθήνας κατά την κλασσική περίοδο;Τεκμήριο Η αυλική κουλτούρα στην Κωνσταντινούπολη του 14ου αιώνα(2022-02) Χαβρανλή, ΕιρήνηΗ παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο να εξετάσει τη λειτουργία του εξαιρετικά αποτελεσματικού διοικητικού μηχανισμού με έδρα το ανάκτορο των Βλαχερνών ως ρυθμιστικού παράγοντα της ζωής της αυτοκρατορίας και να αναδείξει τη σημασία του εθιμοτυπικού της αυλής στην πολιτική ιδεολογία της βυζαντινής κοινωνίας. Παρουσιάζει την αυλική ζωή της υστεροβυζαντινής περιόδου και συμβάλλει σε κάθε προσπάθεια καθορισμού του βυζαντινού πολιτισμού, του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι της εποχής και της διοίκησης του κράτους. Το βασικό κείμενο μελέτης που αποτέλεσε το εναρκτήριο σημείο της έρευνας είναι η τελετουργική πραγματεία "Περί των Οφφικαλίων του Παλατίου Κωνσταντινουπόλεως και των Οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας". Η συλλογή αυτή από πρωτόκολλα διαφορετικών περιόδων μαρτυρεί την αμείωτη αίγλη των βυζαντινών τίτλων, ενδυμασιών και εμβλημάτων που παρέμεναν σε ισχύ ακόμα και τον 14ο αιώνα, όταν το μόνο που είχε να επιδείξει τόσο η αυλή όσο και η αυτοκρατορία ήταν μια σκιά από τη δύναμη του παρελθόντος. Με σκοπό να διαφωτιστούν ολοένα και περισσότερες όψεις της πολυπρισματικής ζωής της Κωνσταντινούπολης της Παλαιολόγειας περιόδου, γίνεται παρουσίαση και ανάλυση των σπουδαιότερων τελετών της αυτοκρατορικής αυλής θρησκευτικού και πολιτικού χαρακτήρα που διακρίνονται από αυστηρή εθιμοτυπία και επιδιώκουν την τήρηση της τάξης και της ιεραρχίας στο παλάτι. Σε αυτά τα τελετουργικά, το θεϊκό και το εγκόσμιο στοιχείο συγκλίνουν γύρω από το πρόσωπο του ηγεμόνα, καθώς προβάλλεται ο αυτοκράτορας ως εκλεκτός του Θεού και το βυζαντινό σύστημα ως μικρογραφία της επουράνιας τάξης. Επίσης από το σύνολο των ογδόντα δύο αξιωμάτων και τίτλων αναδεικνύονται οι αξιωματούχοι με τις ουσιαστικότερες λειτουργίες στρατιωτικού ή πολιτικού χαρακτήρα. Τέλος διερευνάται ο παράγοντας "φύλο" στην αυλή, τόσο στην τελετουργική όσο και στην κοινωνική σφαίρα και η σημασία της ενδυμασίας και των χαρακτηριστικών εμβλημάτων που σηματοδοτούσαν τη θέση ενός αξιωματούχου στην αυλική ιεραρχία.Τεκμήριο Έρωτας, γάμος και σεξουαλικές σχέσεις στην ύστερη οθωμανική εποχή: η ελληνορθόδοξη κοινότητα της επαρχίας Μυτιλήνης(2022-02) Φραντζή, ΑγγελικήΗ διπλωματική μου εργασία διερευνά τον έρωτα, το γάμο και τις σεξουαλικές σχέσεις στην ύστερη οθωμανική εποχή στην ελληνορθόδοξη κοινότητα της επαρχίας Μυτιλήνης. Βασική πηγή της εργασίας είναι ανέκδοτοι κώδικες του αρχείου της Μητροπόλεως Μυτιλήνης, καθώς και υλικό από το αρχείο των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Μυτιλήνης. Τα έγγραφα που μελετήθηκαν φωτίζουν όψεις της συμπεριφοράς και της στάσης των ανθρώπων της επαρχίας Μυτιλήνης σε ζητήματα σχετικά με την οικογένεια και τη σεξουαλικότητα. Παρατηρούνται συμπεριφορές και νοοτροπίες που εξασφαλίζουν τη συνέχεια κάποιων φαινομένων, ταυτόχρονα όμως η νεωτερικότητα εισάγει πρακτικές που προκαλούν αλλαγές στην κοινότητα, όπως η ανάπτυξη τρυφερών συναισθημάτων μεταξύ των νέων και η σύναψη προγαμιαίων σχέσεων που ενίοτε διαλύονται και δημιουργούν στην τοπική εκκλησία την ανάγκη να παρέμβει για την επαναφορά στην καθεστηκυία τάξη. Προβλήματα δημιουργούν και οι εξωσυζυγικές σχέσεις τις οποίες η εκκλησία προσπαθεί να καταστείλει με την επιβολή επιτιμίων που διαβαθμίζει ανάλογα με το φύλο και την τάξη. Μέσα από τις υποθέσεις που εξετάστηκαν στη συγκεκριμένη εργασία, αποκαλύπτονται πλευρές της έμφυλης και ταξικής ταυτότητας των μελών της τοπικής κοινωνίας. Κυρίως όμως αναδεικνύεται η δυναμική των γυναικών της Μυτιλήνης που αγνοούν τους κανόνες και έρχονται αντιμέτωπες με τους ισχυρούς φορείς της κοινότητας, γνωρίζοντας ενδεχομένως από την αρχή ότι εκείνες θα ήταν οι χαμένες τις αναμέτρησης.Τεκμήριο Μεταπολεμική Γερμανία και δικαιοσύνη: η δίκη της Ulm για τα Einsatzkommando και η δίκη της Φρανκφούρτης για το Άουσβιτς(2022-03) Χαχάλη, Ρηγούλα-ΜαρίαΜε τη λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου κρίθηκε επιτακτική η ανάγκη για την παραδειγματική τιμωρία εκείνων που διέπραξαν τις ναζιστικές θηριωδίες με τους τελευταίους να χαρακτηρίζονται ως εγκληματίες πολέμου. Την πολυσυζητημένη μεταπολεμική δίκη , την επονομαζόμενη «Δίκη της Νυρεμβέργης», που διεξήχθη την περίοδο 1945–1946 στο Διεθνές Στρατοδικείο της πόλης Νυρεμβέργης, ακολούθησαν πολλές ακόμη δίκες. Στην παρούσα μελέτη η έρευνα εστιάζει σε δύο δίκες που πραγματοποιήθηκαν σε εθνικό επίπεδο στη Γερμανία και έλαβαν ιδιαίτερη δημοσιότητα κατά τη διεξαγωγή τους, τη δίκη της Ulm για τα Einsatzkommando το 1958 και τη δίκη της Φρανκφούρτης για το Άουσβιτς το 1963-1965, με την κάθε μια τους να φέρνει στο προσκήνιο μια διαφορετική πτυχή του ολοκαυτώματος. Οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες εν μέσω της περιόδου του ψυχρού πολέμου σε κάθε περίπτωση έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των δικών, ενώ το γερμανικό ποινικό δίκαιο οριοθέτησε το νομικό σώμα τόσο των κατηγορητηρίων όσο και των οριστικών αποφάσεων. Παράλληλα οι μαρτυρικές καταθέσεις και η στάση των δικαστών κατά την εξέλιξη της δικανικής διαδικασίας, καθώς και το παρελθόν που έφεραν οι τελευταίοι διαδραμάτισαν καίριο ρόλο στις ποινές που επιβλήθηκαν. Συγκρίνοντας τέλος τις δύο δίκες, εξάγει κανείς ποικίλα συμπεράσματα, τα οποία βοηθούν τον αναγνώστη να κατανοήσει το πλαίσιο, τις προϋποθέσεις αλλά και το αντίκτυπο των εν λόγω δικών.Τεκμήριο Οι εικόνες των Λατίνων και των Τούρκων στην ιστορία του Δούκα(2022-04) Ρεπάνη, ΠαρασκευήΗ παρούσα εργασία επιχειρεί να προσεγγίσει ζητήματα συγκρότησης της ετερότητας στο έργο του ιστορικού Δούκα, εστιάζοντας στη ρευστότητα και μεταβλητότητά τους. Εξετάζεται το πώς συγκροτούνται και λειτουργούν στα συμφραζόμενα της εποχής οι εικόνες των Λατίνων και των Τούρκων στην ιστορία του Δούκα. Η τουρκική ετερότητα στο έργο του Δούκα ορίζεται ιεραρχικά και σε σχέση με την εικόνα των Λατίνων και τη ρωμαϊκή ταυτότητα των Βυζαντινών Ρωμαίων. Οι Τούρκοι παρουσιάζονται με τα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά των βάρβαρων. Η εθνοπολιτισμική διαφορά των Τούρκων προβάλλεται από τον Δούκα με έντονο τρόπο και αντιπαραβάλλεται στη ρωμαϊκότητα αλλά και σε μια εικόνα των Λατίνων εθνοπολιτισμικά συγγενή με αυτή των Βυζαντινών Ρωμαίων. Στην ιστορία του οι Λατίνοι παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της χριστιανικής πίστης και προστάτες των χριστιανών απέναντι στην τουρκική απειλή και βαρβαρότητα. Η θετική εικόνα των Λατίνων σε αντίθεση με την αρνητική εικόνα των Τούρκων εξυπηρετεί τον πολιτικό στόχο του κειμένου, δηλαδή την αποδοχή της Ένωσης των Εκκλησιών και μέσω αυτής την προσέγγιση με τη Δύση με απώτερο σκοπό την προώθηση ενός πολιτικού προγράμματος αποκατάστασης του βυζαντινού κράτους.Τεκμήριο Η αναπαράσταση των Εβραίων στο αναγεννησιακό θέατρο της Αγγλίας: ιστοριογραφία και ερμηνευτικές προσεγγίσεις(2022-05) Καρακωνσταντή, ΕρατώΗ εργασία αυτή πραγματεύεται τις ερμηνευτικές προσεγγίσεις της αναπαράστασης των Εβραίων στο αγγλικό θέατρο της Αναγέννησης, εποχής στην οποία γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του ως καλλιτεχνικό και εμπορικό είδος. Σκοπός της εργασίας είναι εστιάζοντας στα θεατρικά έργα Ο Έμπορος της Βενετιάς (1596-1598) του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και Ο Εβραίος της Μάλτας (1589-1590) του Κρίστοφερ Μάρλοου να αναδείξει τις ερμηνείες της αναπαράστασης της εβραϊκότητας έτσι όπως διατυπώθηκαν από σύγχρονους ιστορικούς και κριτικούς της λογοτεχνίας καθώς και την ιστορικοποίηση αυτής της αναπαράστασης και του θεατρικού λόγου περί εβραίων στα παραπάνω έργα. Με δεδομένο ότι η έκρηξη της θεατρικής παραγωγής λαμβάνει χώρα στα πλαίσια ενός ευρύτερου φαντασιακού γεωγραφικής και εμπορικής επέκτασης της Αγγλίας, διαπιστώνεται η σημασία του αγγλικού αναγεννησιακού θεάτρου στη διαμόρφωση μιας «φαντασιακής κοινότητας» στην οποία η μορφή του εβραίου θέτει τους δικούς της γρίφους στην κατασκευή της αγγλικής προτεσταντικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια σύνθετη και πολύπλοκη διαδικασία η οποία διαπλέκει τον «Εβραίο» όχι τόσο πλέον με την θρησκεία όσο με την έννοια του «έθνους» και τις πρακτικές χωρικού και κοινωνικού αποκλεισμού, με τις νεοαναδυόμενες έννοιες της «φυλής» που μαζί με το «φύλο» νοηματοδοτούν σχέσεις εξουσίας στη βάση διακρίσεων στο δέρμα και στο αίμα, και τέλος με την νέα οικονομική πραγματικότητα όπου τα εμπορικά δίκτυα διαμορφώνουν νέες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις και πρακτικές.Τεκμήριο Η αναπαράσταση της Κωνσταντινούπολης στον Βυζάντιο του Θεόδωρου Μετοχίτη(2022-05-03) Κουταλέλλη, ΜαρίαΣτόχος της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει την αναπαράσταση της Κωνσταντινούπολης μέσα από τον «Βυζάντιο» ή «περί της βασιλίδος μεγαλουπόλεως» του Θεόδωρου Μετοχίτη. Ορισμένα από τα ζητήματα που διερευνώνται είναι: 1. Τα χαρακτηριστικά του λογοτεχνικού είδους της έκφρασης πόλεων 2. Η έννοια της πόλης και του χώρου στην υστεροβυζαντινή περίοδο 3. Η δομή του «Βυζάντιου» 4. Η πολιτική λειτουργία του κειμένου 5. Η έννοια της αναπαράστασης και το κοινό που απευθύνεται το έργο αλλά και πώς δομείται η σχέση του συγγραφέα με το κείμενο και το κοινό. Τέλος, αναπτύσσεται ένας ευρύτερος προβληματισμός σχετικά με την έννοια του χώρου.Τεκμήριο Ιεραποστολική ιατρική στην Αφρική τον 19ο αιώνα: αποικιοκρατικός λόγος και πράξη και αφρικανικές αντιδράσεις(2022-09) Κονιτόπουλος, ΙάκωβοςΣκοπός αυτής της εργασίας είναι η ανάδειξη της ιεραποστολικής ιατρικής στο αποικιοκρατικό πλαίσιο και οι αφρικανικές αντιδράσεις, ως προϊόν της αλληλεπίδρασης μεταξύ ιεραποστόλων και Αφρικανών.Στο πλαίσιο του ιεραποστολικού λόγου, η θεραπεία της ψυχής ισοδυναμούσε με διεύρυνση του χριστιανικού ποιμνίου και εξάλειψη της νοσηρότητας των Αφρικανών και της ίδια της ηπείρου. Συνεπώς το μέλημά τους ήταν η δημιουργία χριστιανών και όχι η υγεία των αφρικανικών σωμάτων. Αυτή ήταν το αντικείμενο της αποικιακής διοίκησης που ασχολήθηκε συστηματικά με την αφρικανική υγεία για τις ανάγκες της δυτικής οικονομίας.Η παρούσα μελέτη δεν θα ασχοληθεί με τις δογματικές διαφορές των ιεραποστολών, καθώς μέλημά μας είναι, να δείξουμε το πως εργαλειοποίησαν τη θεραπεία των σωμάτων, ώστε να θεραπεύσουν τις άρρωστες αφρικανικές ψυχές. Πιστεύουμε, ότι μέσα από τα εθνογραφικά παραδείγματα των Tswana, των Akan, των Yoruba και των Zulu, θα φανεί πως το ιεραποστολικό βλέμμα έβλεπε με τον ίδιο τρόπο τους αφρικανικούς λαούς άσχετα με το δόγμα του. Στηριζόμενοι στη σχετική βιβλιογραφία, θα ασχοληθούμε με την ιστοριογραφική μελέτη των ιεραποστολών, τον ιεραποστολικό ιατρικό λόγο και πρακτική στο αποικιοκρατικό του πλαίσιο, καθώς και με τις αφρικανικές αντιδράσεις σε αυτό.Τεκμήριο Η εικόνα των ευνούχων στο έργο του Θεοφύλακτου Αχρίδος (περ. 1050 – περ. 1126)(2022-09) Κουτσκουδή, Μιχαέλα-ΜαρίαΗ παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την εικόνα των ευνούχων στον Βυζαντινό κόσμο όπως αποτυπώνεται κυρίως μέσα από το έργο του Θεοφύλακτου Αχρίδας, ο οποίος ήταν ένας από τους γνωστούς ιερατικούς στοχαστές της εποχής του. Η συγκεκριμένη ερευνητική απόπειρα διερευνά τον Βυζαντινό κόσμο και την παρουσία των ευνούχων σε αυτόν κατά τον 12ο αιώνα στηριζόμενή στις απόψεις ενός πνευματικού ανθρώπου της περιόδου αυτής, όταν πια η ίδια η δράση των ευνούχων αλλά και η αξιοποίηση τους στο κράτος και την Εκκλησία αρχίζουν να συρρικνώνονται. Φυσικά, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον θεσμό των ευνούχων θα πρέπει να κάνουμε μια γενικότερη αναφορά σε αυτούς, ξεκινώντας από τον 4ο αιώνα έως και την εποχή στην οποία εστιάζει η συγκεκριμένη εργασία. Με τον τρόπο αυτό θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε όχι μόνο τον κοινωνικό ρόλο των ευνούχων, αλλά και τους τρόπους αξιοποίησής τους από την πολιτική και την εκκλησιαστική «γραφειοκρατία» της εποχής, καθώς και τη θέση τους στις διάφορες δομές της αυτοκρατορίας. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το έντονο ιστοριογραφικό ενδιαφέρον των τελευταίων δεκαετιών γύρω από τους ευνούχους θα εξετάσουμε ζητήματα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ευνούχοι έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο στην ιστορία και συνέβαλαν στην εξέλιξη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, από την ακμή έως και την παρακμή της. Αναδείχθηκαν σε ισχυρές πολιτικές μορφές και συχνά «κινούσαν τα νήματα» στην αυλή, στον στρατό, στην Εκκλησία. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο συχνά μισήθηκαν και λοιδορήθηκαν από την κοινωνία του Βυζαντίου. Βέβαια, πρέπει να αναφερθεί ότι οι απόψεις γι’ αυτούς διίστανται στις πηγές που έφτασαν ως τις μέρες μας.Τεκμήριο Ουτοπία και εκπαίδευση: oι παιδαγωγικές αντιλήψεις του Ρόμπερτ Όουεν(2022-10) Τσάλτα, ΣεβαστήΗ παρούσα μελέτη φέρει τον τίτλο «Ουτοπία και Εκπαίδευση. Οι παιδαγωγικές αντιλήψεις του Ρόμπερτ Όουεν». Καθίσταται επομένως εξ αρχής εμφανές ότι αντικείμενο της έρευνάς μας είναι οι θέσεις που διατυπώνει ο Όουεν σχετικά με εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά ζητήματα που ανακύπτουν στην κοινωνία της εποχής του, τον δέκατο ένατο αιώνα, στο πλαίσιο της ουτοπικής σκέψης. Ειδικότερα, πρόθεσή μας είναι να εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο η εκπαίδευση και η διαπαιδαγώγηση συνδέονται στο στοχασμό του Όουεν με τη δυνατότητα αναμόρφωσης της κοινωνίας και την κατάκτηση της συλλογικής ευτυχίας, καθώς επίσης και να διερευνήσουμε το ρόλο τους σε σχέση με την εργασία και την έννοια της κοινοκτημοσύνης. Δύο παράγοντες που μαζί με την εκπαίδευση συναποτελούν το τρίπτυχο των στοιχείων που διαμόρφωσε και καθοδήγησε τη σκέψη του Όουεν, αλλά και προσδιόρισε την ταυτότητα του στοχασμού του. Μάλιστα θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός του Όουεν είναι στην ουσία απότοκο της αδυναμίας του να αναμορφώσει την κοινωνία δια μέσου των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που προτείνει και εφαρμόζει ο ίδιος στις κοινότητες που ιδρύει. Στόχος μας επίσης είναι να καταστήσουμε εμφανές το γεγονός ότι τα δομικά στοιχεία του εκπαιδευτικού του προγράμματος είναι αυτά που ουσιαστικά ευθυγράμμισαν τη σκέψη του με τις αρχές του σοσιαλιστικού ιδεώδους, καθώς η κοινότητα, η συλλογικότητα, η συνεργατικότητα και η κοινοκτημοσύνη είναι έννοιες που αποτελούν το θεμέλιο των εκπαιδευτικών και παιδαγωγικών του προτάσεων.Τεκμήριο Ζητήματα οικογενειακού δικαίου στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, 17ος-18ος αιώνας(2022-11-15) Τυρανής, ΜιχαήλΈνα από τα σοβαρά ζητήματα που άπτεται των αρμοδιοτήτων του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως το 17ο-18ο αιώνα αποτελεί αυτό του οικογενειακού δικαίου. Αυτή η αρμοδιότητα η οποία εξ αρχής ανατέθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και φυσικά στις κατά τόπους εκκλησίες δημιούργησε ένα πλαίσιο διαιτησίας για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, χωρίς όμως να τους περιορίζει αφού υπήρχε η δυνατότητα να απευθυνθούν και στα κατά τόπους οθωμανικά δικαστήρια. Στην παρούσα διπλωματική εργασία θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αρχικά τον τρόπο λειτουργίας του Πατριαρχείου ως θεσμό με δικαστικές αρμοδιότητες και στη συνέχεια τον τρόπο που χρησιμοποιούν οι ορθόδοξοι χριστιανοί το θεσμό αυτόν σε ζητήματα γάμου, μνηστείας ή διαζυγίου, αλλά και για να επιλύσουν τις διαφορές τους. Ειδικότερα, βασιζόμενοι στις πηγές των συνοδικών πατριαρχικών αποφάσεων του 17ου-18ου αιώνα, τον Κώδικα Κριτίου, όπως έχει δημοσιευτεί από τον Αραμπατζόγλου και τις Κανονικές Διατάξεις των Πατριαρχών που έχει δημοσιεύσει ο Γεδεών, θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε ποιες υποθέσεις κατέληγαν στο ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με ποιες ασχολούνταν ο ίδιος ο Πατριάρχης, καθώς και τους λόγους που οι ορθόδοξοι χριστιανοί επέλεγαν ως μέσο διαιτησίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο ή αντιθέτως τα οθωμανικά δικαστήρια. Η ανάλυση αυτή θα μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τον τρόπο που αλληλεπιδρούσαν οι ορθόδοξοι χριστιανοί με το θεσμό του Πατριαρχείου σε ζητήματα οικογενειακού δικαίου, η βαρύτητα της επιλογής τους, αλλά και το πώς το ίδιο το Πατριαρχείο χρησιμοποιούσε το εργαλείο της διαιτησίας σε σχέση με το ποίμνιο του και τις κατά τόπους εκκλησίες.Τεκμήριο Αστικές εξεγέρσεις στο Βυζάντιο τον 14ο αιώνα(2020) Βελλή, ΑναστασίαΗ Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία αυτοκρατορικά κράτη στην ιστορία. Η υπεριχιλιετής διάρκεια της χαρακτηρίζεται από περιόδους έντονων πολεμικών συγκρούσεων και εντάσεων. Η εξέλιξη της οικονομίας, της πολιτικής δομής του κράτους επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την παραγωγή λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, θεολογίας και τέχνης της αυτοκρατορίας. Οι πηγές που έχουν διασωθεί αποκαλύπτουν στοιχεία που αφορούν την πολιτική δομή του κράτους αλλά και την καθημερινότητα των υπηκόων της αυτοκρατορίας. Μέσα από αυτές αναδεικνύονται σημαντικές περιγραφές των συγκρούσεων που έλαβαν χώρα τον προτελευταίο αιώνα ύπαρξης της. Ιστορικοί ερευνητές εξετάζοντας τις πληροφορίες που παρέχουν οι πηγές, έχουν διατυπώσει ποικίλες απόψεις για την κοινωνική εξέλιξη της βυζαντινής αυτοκρατορίας, τις πολιτικές επιλογές σημαντικών προσώπων και την πορεία της κοινωνίας μέσα στο χρόνο. Στο πρώτο μέρος της εργασίας γίνεται αναφορά στις ιστοριογραφικές προσεγγίσεις των εξεγέρσεων του ύστερου μεσαίωνα. Μέσα στην ενότητα αυτή, διαχωρίζονται οι οπτικές ανάλυσης ιστορικών έργων που επηρέασαν την ανάπτυξη των συγκεκριμένων μελετών και στις οποίες βασίζεται η εργασία. Η επόμενη ενότητα στόχο έχει την περιγραφή των συνθηκών της υστεροβυζαντινής περιόδου επικεντρώνοντας κυρίως στην οικονομική βάση και την κοινωνική δομή της αυτοκρατορίας. Τέλος, η τρίτη ενότητα αφορά συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα των εξεγέρσεων στην πόλη της Θεσσαλονίκης και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης κατά τα μέσα του 14ου αιώνα, τα οποία αποτελούν το αντικείμενο μελέτης της διπλωματικής εργασίας.Τεκμήριο Γυναίκες στο μύθο, γυναίκες στην κοινωνία: το παράδειγμα της Αρχαίας Ελλάδας(2020-02) Κουτρή, ΡοδόπηΗ μελέτη της αρχαίας Ελλάδας παραδοσιακά επικεντρωνόταν στις πολιτικές, στρατιωτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες του ανδρικού πληθυσμού: οι άντρες ασχολούνταν με τα ανδραγαθήματα, την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, την εγκαθίδρυση θεσμών, την παραγωγή πολιτισμού, την κυβέρνηση του λαού και, γενικά, ασχολούνταν με ό,τι σήμερα συνιστά την ιστορία. Οι γυναίκες ασχολούνταν σταθερά με τη γέννηση και ανατροφή ανδρών, που έμελλε και αυτοί να «γράψουν ιστορία» διαιωνίζοντας την ίδια κατάσταση. Από τον Όμηρο ως τον Μένανδρο, μέσω του έπους, της λυρικής ποίησης, του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της πολιτικής ρητορείας, της αγγειογραφίας, της γλυπτικής, της ζωγραφικής, τις αναπαραστάσεις γυναικών (σε επιτύμβια μνημεία και νομίσματα), αλλά και τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες, προσπαθούμε να ανασυγκροτήσουμε το βίο τους. Σίγουρα αντικρίζουμε μια κοινωνία που κυριαρχείται από άντρες. Αν όμως, οι αξιοσέβαστες γυναίκες της Αθήνας παρέμεναν απόλυτα σιωπηλές και περιορισμένες, πώς δικαιολογείται η ύπαρξη ηρωίδων στον μύθο, γεμάτων μάλιστα δυναμισμό και, γιατί όχι, «ανδρεία»; Ζωές αρχαίων Ελληνίδων, ζωές πολύπλοκες, με την πολυπλοκότητα μιας πραγματικότητας που αχνά προσπαθούμε να μαντέψουμε, φιλτραρισμένη από τα βλέμματα των θεατών και ομιλητών, που είναι όλοι τους άντρες. Το πρόβλημα οξύνεται ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για μια συνηθισμένη γυναίκα της αρχαίας Αθήνας, λες και στην πόλη αυτή, για την οποία γενικά γνωρίζουμε τα περισσότερα, στην ίδια αυτή πόλη όπου το θέατρο, η τραγωδία και η κωμωδία δεν έπαψαν να τιμούν τα γυναικεία πρόσωπα, ο κόσμος των γυναικών, ίσως περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, παρέμενε απαρέγκλιτα σφαλιστός.Τεκμήριο Διδασκαλία της αρετής: κοινωνικές όψεις στην αρχαία Ελλάδα(2020-03) Τσουτσαίου, ΠαναγιώταΗ παρούσα εργασία έχει σκοπό να προσεγγίσει την έννοια της αρετής καθώς και τις αλλαγές στο περιεχόμενό της αναφορικά με την κοινωνία στην οποία εμφανίζεται κατά την περίοδο της αρχαιότητας. Στο πρώτο μέρος της εργασίας έγινε μια απόπειρα να μελετηθεί η έννοια της αρετής μέσα από τα έργα του Ομήρου, του Ησίοδου, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο αυτά τα έργα προκειμένου να γίνει αντιληπτό το πώς η αρετή του "αίματος" και της αριστοκρατίας της προ-κλασικής εποχής, έγινε αρετή του πνεύματος αλλά και ηθική αρετή κατά την κλασική περίοδο. Πράγματι, αν σκεφτούμε την εποχή που γράφτηκαν ή την εποχή στην οποία αναφέρονται αυτά τα έργα, τότε γίνεται κατανοητή και η αλλαγή στο περιεχόμενο της αρετής. Στα έπη του Ομήρου βρίσκονται αναμεμειγμένα στοιχεία τόσο της μυκηναϊκής εποχής και των σκοτεινών χρόνων που ακολούθησαν, όσο και του 8ου αιώνα, εποχής που έζησε ο ποιητής και που αποτελεί μετάβαση στις πόλεις κράτη. Επομένως, η δύναμη στη μάχη και η γενναιότητα ήταν απαραίτητα φυσικά χαρίσματα για μια εποχή γεμάτη μετακινήσεις πληθυσμών, εκτοπισμούς αλλά και ανακατατάξεις. Όταν, όμως, με την πάροδο του χρόνου ο θεσμός της πόλης-κράτους εδραιώνεται, σχηματίζονται ισχυρές πόλεις. Μια από αυτές είναι η Αθήνα που αποτελεί κέντρο πολιτιστικό, πνευματικό αλλά και στρατιωτικό. Με όπλο της τη δημοκρατία δίνει το δικαίωμα στους πολίτες της να εκφράζονται ελεύθερα και να συμμετέχουν στα κοινά. Εύλογα, λοιπόν, διαφοροποιείται και ο ιδανικός πολίτης. Με εφόδιά του τις πνευματικές πλέον και ηθικές αρετές, μπορεί να υποστηρίζει τις απόψεις του, να έρχεται σε αντίθεση με τις απόψεις άλλων συνομιλητών αλλά και να διεκδικεί αξιώματα για την προάσπιση της πόλης του και της ευημερίας της. Το δεύτερο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στο έργο "Πρωταγόρας" Του Πλάτωνα και γίνεται μια προσπάθεια προσέγγισης και ανάλυσής του. Στο έργο αυτό παρακολουθούμε τις μεθόδους των δύο συνομιλητών, του Σωκράτη και του Πρωταγόρα, προκειμένου να υποστηρίξουν ο καθένας την άποψή του για την αρετή. Ο Σωκράτης, από τη μια θεωρεί ότι η αρετή δε διδάσκεται, ενώ ο Πρωταγόρας πιστεύει ότι η αρετή είναι διδακτή και ότι ο ίδιος μπορεί να την διδάξει. Βέβαιο συμπέρασμα στο ερώτημα δεν προκύπτει αλλά παραμένει μετέωρο. Οι συνομιλητές υπόσχονται να συνεχίσουν τη συζήτησή τους κάποια άλλη στιγμή. Ο αναγνώστης του έργου δε έχει την απάντηση που ίσως περίμενε. Απολαμβάνει όμως το ταξίδι που του χάρισε αυτός ο διάλογος, ένα ταξίδι για την αναζήτηση της αλήθειας.Τεκμήριο Εκπαίδευση, κράτος και κοινωνία στον Βυζαντινό κόσμο 1081-1261(2020-03-04) Κανέλλη, ΚωνσταντίναΟι δυναστείες των Κομνηνών και των Αγγέλων ήταν οι τελευταίες που κυβέρνησαν την αυτοκρατορία πριν την άλωση της από τους σταυροφόρους το 1204. Στις αρχές του 11ου αιώνα υπήρξε μια στροφή προς την ελληνική παιδεία που απέρρεε από τις διδαχές και τη φιλοσοφία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Με την ηγετική μορφή του Μιχαήλ Ψελλού η ανώτερη εκπαίδευση έτεινε να αναδείξει τις αρετές της φιλοσοφίας του λόγου και της σκέψης. Η πρόοδος όμως αυτή αναχαιτίστηκε από τις ενέργειες των δύο αυτών δυναστειών, χωρίς όμως να καταφέρουν να καταπιέσουν πλήρως τη στροφή προς την ελληνική παιδεία που διέρρεε πλέον τη Βυζαντινή Κοινωνία. Η άλωση του 1204 και η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, του εκπαιδευτικού κέντρου της αυτοκρατορίας, αποδιοργάνωσαν πλήρως την επίσημη εκπαίδευση. Η αυτοκρατορία της Νίκαιας παρά την αξιοπρεπή και φιλόδοξη προσπάθεια, απέτυχε να δώσει αρκετή ώθηση στην παιδεία που θα βοηθούσε την πλήρη αποκατάσταση της αυτοκρατορίας, ωστόσο διατήρησε την ελληνική παιδεία και τη διανόηση του προηγούμενου αιώνα ζωντανή.